Bir Tuhaf Sabah

Sabah saat 7:30. Uyandı genç kadın. O sabah, içi her zamankinden daha sessizdi. Zihni susmuştu sanki. O sabaha kadar hiç susmayan bir zihin ile yaşamıştı halbuki. Yataktan doğrulup terliklerini giyerken sakin bir rüzgâr ulaştı tenine. Pencereleri kapalı evin hüzünlü odalarında bu sabah bir rüzgâr dolaşıyordu. Banyoya girdi elini yüzünü yıkadı ve aynaya baktı. Sol gözünden…

Öptü Beni Mozart

Anlatmak istesem dokunamadığımı, sen gittikten sonraları… Sen bilmezken orada olduğumu, sana nasıl baktığımı… Çok sonraları bile gözlerimin dolduğunu, terk ederken sesinin sihirli diyarını… Tenim hassas, tenim dargın, tenim korkak; yazın daha kolay, kışın çok üşüyorum. Bazı geceler düşünüyorum; aktığını gönlünün benim çok uzaklarıma. İçime göç ediyor, hazin fırtınanın kuşları. Çırpıyorlar kanatlarını, batıyorlar içime, avuçlarıma vuruyor…