Ağzı Kurdeleli Kadın

Kadının kafasında evren, kadının ismi yok. Kadının beyni bir labirent, kendi de kayboluyor. Kimse bilmez, geceleri yıldızlara uçuyor. Bazen ona benzeyen bir evren kafalıyla karşılaşıyor. Beraber uçuyorlar. Kadınların içi uzay. Sınırsız bir boşlukta, zamansız bir hızda, zamanlı dünyadaki ömürlerini hesaplıyorlar. Onlar iki yakın arkadaşlar. Onlar uzayın kader bilicileri. Patlama ayırdı bedenlerini, biri dünyaya düşünce unuttular…

Kozalaklar

Çam ağaçlarına bakıyorum Ağaçlardaki kozalakları sayıyorum Sonra nerede kaldığımı unutup baştan başlıyorum Kulağımda, etrafımda oynaşan kumruların sesi Güneş gözümden girip içime akarken kadınlığım coşuyor İçimde tıpkı etrafımdaki kumrular gibi oynaşma isteği Tenimi yakan, içimi kavuran bu güneş mi? Libidomu böylesine yükseltirken üstelik Bu coşku anımda serçeler bana bicirdiyor Kim bilir nice sırlar anlatıyorlar gökyüzüne dair…

BEN BİR KADINIM

Saat sabah 4:30. Beni yatağımdan kaldırıp bilgisayar başına getiren bir şey var içimde: “Öfke!” Geceleri yastığa kafamı koyduğumda ne yazık ki, beynimde yer etmiş olayların içine girip isyan etmekten uyuyamıyorum. Yine öyle bir gece. Yazmazsam delireceğim. Ben bir feministim. Bir sabah uyandığımda “Feminist olacağım ben.” demedim. Zaman içinde, kendimi keşfettikçe ve feminizm kavramını öğrendikçe feminist…