Ağzı Kurdeleli Kadın

Kadının kafasında evren, kadının ismi yok. Kadının beyni bir labirent, kendi de kayboluyor. Kimse bilmez, geceleri yıldızlara uçuyor. Bazen ona benzeyen bir evren kafalıyla karşılaşıyor. Beraber uçuyorlar. Kadınların içi uzay. Sınırsız bir boşlukta, zamansız bir hızda, zamanlı dünyadaki ömürlerini hesaplıyorlar. Onlar iki yakın arkadaşlar. Onlar uzayın kader bilicileri. Patlama ayırdı bedenlerini, biri dünyaya düşünce unuttular…

Kozalaklar

Çam ağaçlarına bakıyorum Ağaçlardaki kozalakları sayıyorum Sonra nerede kaldığımı unutup baştan başlıyorum Kulağımda, etrafımda oynaşan kumruların sesi Güneş gözümden girip içime akarken kadınlığım coşuyor İçimde tıpkı etrafımdaki kumrular gibi oynaşma isteği Tenimi yakan, içimi kavuran bu güneş mi? Libidomu böylesine yükseltirken üstelik Bu coşku anımda serçeler bana bicirdiyor Kim bilir nice sırlar anlatıyorlar gökyüzüne dair…

Öptü Beni Mozart

Anlatmak istesem dokunamadığımı, sen gittikten sonraları… Sen bilmezken orada olduğumu, sana nasıl baktığımı… Çok sonraları bile gözlerimin dolduğunu, terk ederken sesinin sihirli diyarını… Tenim hassas, tenim dargın, tenim korkak; yazın daha kolay, kışın çok üşüyorum. Bazı geceler düşünüyorum; aktığını gönlünün benim çok uzaklarıma. İçime göç ediyor, hazin fırtınanın kuşları. Çırpıyorlar kanatlarını, batıyorlar içime, avuçlarıma vuruyor…